Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler Masalı

Pamuk Prenses, kıskanç bir kraliçeden kaçıp ormanda yedi iyi kalpli cüceyle yaşayan bir prensesin masalıdır. Kraliçenin sihirli aynası ise onu her yerde bulmanın yolunu bilir.

Bir kış günü, gökten kuş tüyü gibi kar yağarken bir kraliçe abanoz çerçeveli penceresinin önünde dikiş dikiyormuş. Dikerken iğneyi parmağına batırmış ve karların üstüne üç küçük kırmızı damla düşmüş. Kraliçe bu güzel renklere bakıp iç geçirmiş: "Keşke kar kadar beyaz tenli, yanakları bu damlalar kadar kırmızı, saçları da şu çerçeve kadar siyah bir kızım olsa."

Çok geçmeden dileği gerçekleşmiş. Kızına "Pamuk Prenses" adını vermişler. Ama ne yazık ki kraliçe kızı doğduktan kısa süre sonra hayatını kaybetmiş. Bir yıl geçince kral yeniden evlenmiş.

Yeni kraliçe çok güzelmiş ama bir o kadar da kibirliymiş. Onun konuşan, sihirli bir aynası varmış. Her sabah aynanın karşısına geçip sorarmış: "Ayna ayna, söyle bana, bu ülkede en güzel kim?" Ayna da hep aynı cevabı verirmiş: "Kraliçem, bu ülkede en güzel sizsiniz."

Ama Pamuk Prenses büyüdükçe günden güne güzelleşmiş. Yedi yaşına geldiği bir sabah ayna bambaşka bir cevap vermiş: "Kraliçem, siz çok güzelsiniz, ama Pamuk Prenses sizden bin kat güzel."

Kraliçe kıskançlıktan sapsarı kesilmiş. O günden sonra prensesi her gördüğünde içi daha da kararmış. Sonunda saray avcısını çağırmış: "Bu kızı ormanın derinliklerine götür. Bir daha onu sarayda görmek istemiyorum!"

Avcı prensesi ormana götürmüş. Ama onun masum yüzüne bakınca yüreği dayanamamış. "Kaç güzel kızım," demiş. "Ormanın içlerine doğru kaç ve bir daha saraya dönme." Pamuk Prenses de koşa koşa gitmiş.

Prenses bütün gün dikenlerin, kayaların arasından yürümüş. Akşama doğru küçücük bir eve varmış. İçeri girince her şeyin minicik olduğunu görmüş. Bembeyaz örtülü bir masanın üstünde yedi küçük tabak, yedi küçük kaşık, yedi küçük bardak duruyormuş. Duvarın dibinde de yan yana yedi küçük yatak varmış. Prenses öyle acıkmış ki her tabaktan biraz sebze, her somundan bir lokma yemiş, her bardaktan bir yudum içmiş. Sonra yatakları tek tek denemiş. Kimi çok uzun, kimi çok kısa gelmiş. Yedinci yatak tam ona göreymiş. Hemen uykuya dalmış.

Hava kararınca evin sahipleri gelmiş. Bunlar bütün gün dağlarda maden kazan yedi cüceymiş. Mumlarını yakınca evde birinin dolaştığını anlamışlar. "Benim sandalyeme kim oturmuş?" "Benim tabağımdan kim yemiş?" "Benim kaşığımı kim kullanmış?" Sonra yedinci cüce yatağında uyuyan prensesi görmüş. Hepsi mumlarıyla başına toplanmış. "Ne güzel bir çocuk!" diye fısıldaşmışlar ve onu uyandırmaya kıyamamışlar.

Sabah olunca Pamuk Prenses başına gelenleri anlatmış. Cüceler ona acımışlar: "Evimizi düzenlersen, yemek yaparsan, örgü örersen burada bizimle kalabilirsin. Hiçbir şeyin eksik olmaz." Prenses sevinerek kabul etmiş. Cüceler her sabah işe giderken onu uyarırlarmış: "Kraliçeden sakın. Biz yokken kapıyı kimseye açma."

Bu arada kraliçe sarayda yine aynasına sormuş. Ayna şöyle cevap vermiş: "Kraliçem, burada en güzel sizsiniz, ama yedi dağın ardında, yedi cücenin yanında Pamuk Prenses sizden bin kat güzel." Kraliçe kandırıldığını anlamış ve öfkeyle yeni bir plan kurmuş.

Kraliçe yüzünü boyamış, yaşlı bir satıcı kadın kılığına girmiş ve cücelerin evine gitmiş. "Güzel mallar satıyorum, renk renk kurdeleler!" diye seslenmiş. Prenses kadının iyi biri olduğunu düşünüp kapıyı açmış. Satıcı ona ipek bir kurdele bağlamış ve öyle sıkı çekmiş ki prenses nefessiz kalıp bayılmış. Neyse ki cüceler akşam eve döndüklerinde kurdeleyi hemen gevşetmişler ve prenses kendine gelmiş.

Kraliçe ikinci kez başka bir kılıkta gelmiş ve bu kez prensese büyülü bir tarak vermiş. Tarak saçına değince prenses derin bir uykuya dalmış. Cüceler yine tam zamanında yetişip tarağı çıkarmışlar. "Kimseye kapıyı açma!" diye tekrar tekrar tembihlemişler.

Üçüncü sefer kraliçe bir köylü kadın kılığına girmiş ve yanına yarısı kırmızı, yarısı beyaz bir elma almış. Elmanın yalnızca kırmızı yarısı büyülüymüş. "Kapıyı açmam," demiş prenses pencereden. "Açma güzelim," demiş kadın, "ben de sana pencereden bir elma veririm. Bak, ikiye bölüp beyaz yarısını ben yiyeceğim." Prenses kadının elmadan ısırdığını görünce güvenmiş ve kırmızı yarıdan bir lokma almış. Daha yutamadan yere yığılıp derin, büyülü bir uykuya dalmış.

Cüceler akşam geldiklerinde onu uyandırmak için her şeyi denemişler ama nafile. Günlerce başında ağlamışlar. Onu toprağa vermeye kıyamamışlar; camdan bir tabut yaptırıp dağın yamacına koymuşlar ve sırayla başında beklemişler. Pamuk Prenses orada uzun zaman yatmış, ama yanakları hep pembe, yüzü hep uykudaki gibiymiş.

Bir gün oradan bir prens geçmiş. Cam tabutun içindeki prensesi görünce gözlerini ondan alamamış. "Onu bana verin, ömrümün sonuna kadar ona en büyük saygıyı göstereceğim," diye yalvarmış. Cüceler onun içtenliğine inanıp kabul etmişler. Prensin adamları tabutu taşırken bir kök takılıp sendelemişler. Tabut sarsılınca, prensesin boğazında takılı kalan elma parçası çıkıvermiş. Pamuk Prenses gözlerini açıp doğrulmuş: "Neredeyim ben?"

Prens sevinçle başından geçenleri anlatmış ve "Benimle sarayıma gelir misin?" diye sormuş. Pamuk Prenses kabul etmiş ve büyük bir düğün hazırlanmış. Yedi cüce de baş köşede oturmuş.

Kraliçe de düğüne davet edilmiş. Gitmeden önce aynasına sormuş, ayna da "Yeni gelin sizden bin kat güzel," demiş. Kraliçe düğün salonuna girip gelinin Pamuk Prenses olduğunu görünce olduğu yerde donakalmış. Herkesin ona baktığını fark edince yaptıklarından öyle utanmış ki arkasını dönüp saraydan çıkmış. O günden sonra onu o ülkede gören olmamış. Aynası da artık kimsenin sorusuna cevap vermemiş.

Yeni kelimeler

abanoz

Çok sert ve simsiyah bir ağaç türü.

maden

Toprağın altından çıkarılan demir, altın gibi değerli taşlar ve metaller.

kılık

Kişinin giyinip kuşanarak aldığı görünüş.

tembihlemek

Bir şeyi unutmasın diye birine tekrar tekrar söylemek.

Masaldan sonra konuşalım

• Avcı neden Pamuk Prenses'i bırakıp kaçmasına izin verdi?
• Cüceler prensese her sabah ne söylüyordu?
• Prenses neden elmayı alırken kadına güvendi?
• Senin konuşan bir aynan olsaydı ona hangi soruyu sorardın?

Masal hakkında

Bu masal Grimm Kardeşler'in 1812'de yayımladığı Çocuk ve Ev Masalları derlemesinde yer alır (53. masal). İlk baskıda kötü kraliçe prensesin öz annesidir; 1819 baskısında üvey anneye çevrilmiştir. Grimm'in anlatımında cücelerin adları yoktur; bildiğimiz isimler çok sonraki uyarlamalardan gelir.

Grimm'in masalında kraliçenin sonu çok serttir. Burada küçük okurlar için yumuşattık: kraliçe yaptıklarından utanıp ülkeyi terk ediyor. Kıskançlıktan çok iyilikle kazanılan bir mutluluk için Külkedisi Masalı'nı da okuyabilirsin.