Karanlıktan Korkan Tavşan Masalı

Minik tavşan Pamuk, gece olunca yuvasının karanlığından çok çekinir. Bu masal, onun bir gece annesiyle birlikte karanlığı yakından tanımasını anlatıyor.

Yeşil bir çayırın kenarında, yaşlı bir çınar ağacının köklerinin altında küçük bir tavşan yuvası varmış. Yuvada anne tavşan, baba tavşan ve en küçükleri Pamuk yaşarmış. Pamuk'un tüyleri bembeyaz, kulakları upuzun, burnu ise hiç durmadan kıpır kıpır oynarmış.

Pamuk gündüzleri çok cesur bir tavşanmış. Çayırda hoplar zıplar, yonca yaprağı toplar, kelebeklerle yarışırmış. Dere kenarındaki kurbağalara "Günaydın!" der, ağaçtaki sincaplara el sallarmış. Ama güneş batıp gökyüzü lacivertleşince Pamuk'un neşesi kaçarmış.

Çünkü Pamuk karanlıktan korkarmış.

Her akşam annesi onu yatağına yatırır, kuru otlardan yapılmış yumuşak battaniyesini üstüne örtermiş. Sonra yuvanın girişindeki küçük ateş böceği fenerini söndürmek için uzanırmış. İşte tam o anda Pamuk, "Anne, söndürme!" diye fısıldarmış.

Bir akşam yine böyle olmuş. Anne tavşan yatağın kenarına oturmuş.

"Neden söndürmeyeyim, yavrum?" diye sormuş.

Pamuk battaniyeyi burnuna kadar çekmiş. "Karanlıkta her şey değişiyor," demiş. "Köşedeki kök, kocaman bir pençeye benziyor. Dışarıdan hışırtılar geliyor. Bir de uzaktan garip bir ses var, 'Huu, huu' diyor."

Anne tavşan bir süre düşünmüş. Sonra yumuşak bir sesle demiş ki: "Biliyor musun, bazen bir şeyi tanımadığımızda ondan korkarız. Ama tanıyınca korku küçülür. Bu gece karanlığı birlikte tanımaya ne dersin?"

Pamuk'un kulakları dikilmiş. "Dışarı mı çıkacağız? Gece mi?"

"Seninle birlikte olacağım," demiş annesi. "Hiç elini bırakmayacağım. İstediğin an geri döneriz."

Pamuk biraz düşünmüş, sonra annesinin patisini sıkıca tutmuş. "Tamam," demiş, sesi biraz titrese de.

Önce yuvanın içindeki köşeye gitmişler. Anne tavşan feneri kaldırmış. Pamuk'un kocaman bir pençe sandığı şey, çınar ağacının kıvrım kıvrım bir köküymüş. Üstünde yumuşacık yosunlar bile varmış.

"Ama bu sadece kök!" demiş Pamuk şaşkınlıkla.

"Her gece burada," demiş annesi gülümseyerek. "Gündüz de burada. Karanlıkta sadece biraz farklı görünüyor."

Pamuk köke dokunmuş. Serin ve pürüzlüymüş. Hiç de korkutucu değilmiş.

Sonra yuvanın kapısından dışarıya çıkmışlar. Gece serin ve sessizmiş. Pamuk annesine biraz daha sokulmuş. Tam o sırada çalıların arasından bir hışırtı gelmiş. Pamuk'un yüreği küt küt atmış.

"Anne, bu ne?"

"Bekle ve bak," demiş anne tavşan, feneri yavaşça o tarafa çevirmiş.

Çalıların arasından küçük, dikenli bir kirpi çıkmış. Burnunu yere eğmiş, toprağı kokluyormuş. Işığı görünce durmuş, gözlerini kırpıştırmış.

"İyi akşamlar," demiş kirpi kibarca. "Ben her gece buralarda yürüyüş yaparım. Gündüz uyurum, gece yiyecek ararım. Sizi rahatsız ettiysem kusura bakmayın."

Pamuk hayretle bakmış. "Demek her gece duyduğum hışırtı sendin!"

Kirpi gülmüş. "Büyük ihtimalle! Ben biraz gürültücü yürürüm."

Kirpiyle vedalaşıp çayıra doğru ilerlemişler. Pamuk artık o kadar sıkı tutmuyormuş annesinin patisini. Etrafına bakınıyormuş. Çayır gündüzkünden çok farklıymış ama çirkin değilmiş. Otların üstünde küçük ışıklar yanıp sönüyormuş.

"Onlar ne anne?"

"Ateş böcekleri," demiş annesi. "Gecenin küçük fenerleri."

Pamuk büyülenmiş gibi onları izlemiş. Ateş böcekleri havada dans ediyor, bazen Pamuk'un burnunun ucuna kadar yaklaşıp sonra yeniden uzaklaşıyormuş. Pamuk kıkırdamış.

Biraz daha yürüyünce dere kenarına varmışlar. Suyun şırıltısı gündüzkünden daha yüksek geliyormuş, çünkü etraf çok sessizmiş. Derenin kıyısındaki taşın üstünde yeşil bir kurbağa oturuyormuş. Pamuk onu hemen tanımış; her sabah "Günaydın!" dediği kurbağaymış bu.

"Vrak!" demiş kurbağa neşeyle. "Pamuk, sen misin? Seni hiç gece görmemiştim!"

"Ben de seni hiç gece görmemiştim," demiş Pamuk. "Burada ne yapıyorsun?"

"Şarkı söylüyorum," demiş kurbağa. "Biz kurbağalar en güzel şarkılarımızı gece söyleriz. Bu şarkıyı her gece duyuyorsun aslında. Yuvana kadar gelir."

Pamuk bir an kulak kabartmış. Gerçekten de her gece duyduğu o hafif, tekdüze ses buymuş. Ondan da hiç korkmamış zaten; yalnızca ne olduğunu bilmiyormuş. Kurbağaya iyi geceler dileyip yollarına devam etmişler.

Tam o sırada uzaklardan o tanıdık ses gelmiş: "Huu, huu."

Pamuk bu kez kaçmamış. Sadece annesine bakmış. Anne tavşan başıyla büyük çınarın üst dallarını göstermiş. Ay ışığında, dalın üstünde iki kocaman yuvarlak göz parlıyormuş.

"O, Baykuş Teyze," demiş annesi. "Her gece bu ağaçta oturur. 'Huu, huu' demesi, 'Her şey yolunda' demesi gibidir. Bütün ormanı izler. Bir tehlike görse hepimizi uyarır."

Baykuş Teyze başını yavaşça çevirmiş, Pamuk'a bakmış. "Huu," demiş tekrar, sanki "Merhaba küçük tavşan" der gibi.

Pamuk ilk kez o sese gülümsemiş. "Demek her gece beni koruyan biri varmış," diye fısıldamış.

Sonra başını kaldırıp gökyüzüne bakmış. Gökyüzü yıldızlarla doluymuş. Bu kadar çok yıldızı hiç görmemiş. Ay da kocaman ve parlakmış, çayırı gümüşe boyamış.

"Anne," demiş Pamuk, "karanlık aslında hiç de karanlık değilmiş. Her yerde ışık var."

Annesi onu kucağına almış. "Evet yavrum. Ve karanlıkta da dostların var. Kirpi, ateş böcekleri, Baykuş Teyze, Ay. Bir de ben ve baban, her zaman."

Pamuk'un gözleri ağırlaşmaya başlamış. Annesi onu yuvaya taşımış, yumuşak yatağına yatırmış. Battaniyesini üstüne örtmüş. Sonra fenere uzanmış.

Pamuk gözlerini aralamış. Bir an düşünmüş. Köşedeki kök, yosunlu ve tanıdıkmış. Dışarıdan bir hışırtı gelmiş, kirpi gece yürüyüşündeymiş. Uzaktan "Huu, huu" diye bir ses gelmiş. Her şey yolundaymış.

"Söndürebilirsin anne," demiş Pamuk usulca.

Anne tavşan feneri söndürmüş. Yuvanın kapısından ince bir ay ışığı süzülüyormuş. Pamuk o ışığa bakarak gülümsemiş, kulaklarını sırtına yatırmış ve derin, huzurlu bir uykuya dalmış.

Yeni kelimeler

hışırtı

Yaprak ya da ot kıpırdayınca çıkan hafif ses.

pürüzlü

Yüzeyi düz olmayan, dokununca hafifçe tırtıklı hissedilen.

yosun

Nemli taşların ve ağaç köklerinin üstünde yetişen yumuşak, yeşil bitki.

Masaldan sonra konuşalım

• Pamuk karanlıkta hangi şeylerden korkuyordu? Bunlar aslında neymiş?
• Baykuş Teyze'nin "Huu, huu" demesi ne anlama geliyordu?
• Senin odanda gece farklı görünen bir şey var mı?
• Sen gece çayıra çıksaydın en çok neyi görmek isterdin?

Masal hakkında

Bu masal masaloku için yazıldı. Karanlık korkusu küçük çocuklarda sık görülür; bu masalda Pamuk, korktuğu şeyleri annesinin yanında, kendi hızında tanıyarak rahatlıyor. Gece lambasıyla vedalaşmak üzere olan çocuklar için yumuşak bir başlangıç olabilir.

Geceyi bambaşka bir gözle anlatan bir başka masal için Uykusu Gelmeyen Ay Masalı'nı okuyabilirsiniz.