Kaplumbağanın Gece Yolculuğu Masalı

Kasabanın en yavaş kaplumbağası Nazlı, bir akşam kasabanın öbür ucundaki gölde yapılacak ay şenliğine yetişmek için yola çıkar. Bu masal, onun uzun gece yolculuğunu ve yolda karşılaştıklarını anlatıyor.

Bir zamanlar, bir tepenin eteğine kurulmuş küçük bir kasabada, Nazlı adında yaşlı ve bilge bir kaplumbağa yaşardı. Nazlı kasabanın en yavaş yürüyeniydi. Bunu kasabadaki herkes bilirdi. Kediler onu geçer, tavuklar onu geçer, hatta salyangozlar bile bazen onunla yarışmaya kalkardı. Kasabanın çocukları ona sevgiyle "Ağır Abla" derlerdi.

Nazlı bu lakaba hiç alınmazdı. Yavaş olmanın da güzel yanları olduğunu düşünürdü. Yavaş yürüyünce yoldaki her taşı, her çiçeği, her karıncayı görürdü. Herkesin koşarak geçtiği yerlerde o, başka kimsenin fark etmediği şeyleri fark ederdi.

Bir yaz günü, kasabaya bir haber yayıldı. O gece dolunay olacaktı ve kasabanın öbür ucundaki Sazlı Göl'de, her yıl yapılan ay şenliği düzenlenecekti. Bütün hayvanlar gölün kıyısında toplanacak, suya yansıyan ayı birlikte seyredeceklerdi. Kurbağalar şarkı söyleyecek, ateş böcekleri dans edecek, kuşlar da en güzel öyküleri anlatacaktı.

Nazlı bu şenliğe hiç gitmemişti. Göl çok uzaktı ve şenlik gece yarısı başlıyordu. Her yıl yola çıkmayı düşünür, sonra "Nasıl olsa yetişemem," diyerek vazgeçerdi. Ama bu yıl, nedenini kendisi de bilmeden, bir karar verdi.

"Bu sefer gideceğim," dedi kendi kendine. "Yavaş da olsa, gideceğim."

Öğleden sonra yola koyuldu. Kasabanın kedisi Pamir, duvarın üstünden onu gördü. "Ağır Abla, nereye böyle?"

"Göle, ay şenliğine," dedi Nazlı.

Pamir kahkaha attı. "Göle mi? Sen oraya ancak gelecek yıl varırsın! Ben bile akşam yemeğinden sonra çıkıp koşa koşa gideceğim."

Nazlı gülümsedi ama durmadı. "Herkesin kendi yolu var," dedi ve yürümeye devam etti.

Kasabanın meydanından geçti. Çeşmenin yanından, fırının önünden, okulun bahçesinden. Güneş yavaş yavaş alçaldı. Nazlı'nın gölgesi yolda uzadı, uzadı. Akşam olduğunda Nazlı kasabanın sonundaki tarlalara varmıştı. Daha yolun yarısı bile değildi.

Tarlaların arasındaki patikada yürürken bir hışırtı duydu. Bir kenarda küçük bir tarla faresi, ayağına bir diken batmış, oturmuş ağlıyordu.

"Ne oldu küçüğüm?" diye sordu Nazlı.

"Şenliğe gidiyordum," dedi fare burnunu çekerek. "Koşarken ayağıma diken battı. Şimdi yürüyemiyorum. Herkes geçti gitti, kimse durmadı."

Nazlı yanına çöktü. Dikkatle farenin minik ayağına baktı. Diken çok küçüktü ve kolayca çıkacak gibiydi. Nazlı ağzıyla dikeni nazikçe tuttu ve yavaşça çekti. Fare bir "Ah!" dedi, sonra ayağını oynattı. Acı geçmişti.

"Teşekkür ederim!" dedi fare sevinçle. "Ama ayağım hâlâ biraz sızlıyor. Hızlı koşamam."

"O hâlde benimle gel," dedi Nazlı. "Ben de hızlı yürümem zaten. İstersen sırtıma bin."

Fare Nazlı'nın kabuğunun üstüne tırmandı. Birlikte yola devam ettiler.

Hava iyice kararmıştı. Gökyüzünde yıldızlar belirdi. Ormanın kenarından geçerlerken Nazlı bir şey fark etti: Yuvasından düşmüş küçük bir serçe yavrusu, bir yaprağın altında titriyordu. Hızlı koşanlar onu görmemişti bile. Ama Nazlı yavaş yürüdüğü için gözünden kaçmamıştı.

Yuva hemen yukarıdaki alçak bir daldaydı. Anne serçe dalın üstünde endişeyle cik cikliyordu. Nazlı yavrunun yanına çöküp onu sakinleştirdi, sonra kabuğunu dalın dibine yasladı. Fare sırtından dala atladı, yavruyu dikkatlice yanına aldı ve daldan dala tırmanarak onu yuvaya ulaştırdı. Anne serçe sevinçle kanat çırptı.

"Size nasıl teşekkür edeceğim?" dedi.

"Şenliğe yetişirsek orada görüşürüz," dedi Nazlı. "Teşekkürü orada edersin."

Anne serçe bir süre düşündü. Sonra "Bekleyin," dedi ve uçup gitti.

Nazlı ile fare yürümeye devam ettiler. Gece yarısı yaklaşıyordu. Göl hâlâ uzaktaydı. Fare endişelenmeye başladı. "Ağır Abla, yetişemeyeceğiz galiba."

"Belki yetişemeyiz," dedi Nazlı sakince. "Ama bak, şu gökyüzüne bir bak."

Fare başını kaldırdı. Dolunay ağaçların arasından yükseliyordu. Kocaman, bal rengi bir ay. Etraftaki her şey gümüşe boyanmıştı. Çayırdaki çiğ damlaları ışıl ışıldı. Cırcır böcekleri usulca ötüyordu.

"Çok güzel," diye fısıldadı fare.

"Şenlik gölde," dedi Nazlı. "Ama ay her yerde. Biz de yolda şenlik yapıyoruz."

Tam o sırada gökyüzünden bir kanat sesi geldi. Anne serçe geri dönmüştü, yanında bir sürü kuşla. Kuşlar Nazlı'nın etrafında daire çizdiler.

"Şenliğe haber verdik," dedi anne serçe. "Sizi bekliyorlar. Ateş böcekleri yolu aydınlatacak."

Ve gerçekten de, birkaç dakika sonra, karanlık patikanın üstünde küçük ışıklar belirdi. Yüzlerce ateş böceği, Nazlı'nın önünde parlak bir yol çizdi. Nazlı o ışıklı yolda yavaş yavaş, kendi adımlarıyla ilerledi.

Göle vardıklarında gece yarısı çoktan geçmişti. Ama şenlik bitmemişti. Bütün hayvanlar kıyıda oturmuş, onları bekliyordu. Pamir kedi bile oradaydı, biraz utangaç bir yüzle.

"Seni beklemeye karar verdik," dedi bir kurbağa. "Anne serçe bize yolda neler yaptığını anlattı. Kimse durmadı o fareye, kimse görmedi o yavruyu. Sen gördün."

Nazlı gölün kıyısına oturdu. Suyun üstünde dolunayın yansıması titreşiyordu, sanki gölün içinde ikinci bir ay varmış gibi. Kurbağalar şarkılarına başladı. Ateş böcekleri suyun üstünde dans etti. Fare Nazlı'nın kabuğunun üstüne kıvrıldı.

Nazlı ilk kez ay şenliğindeydi. Ve bu, beklediğinden de güzeldi. Çünkü şenliğe gelirken yol boyunca kendi şenliğini de yaşamıştı.

Gecenin sonuna doğru hayvanlar birer birer yuvalarına dağıldı. Nazlı gölün kıyısında, yumuşak bir yosun yatağının üstünde başını kabuğuna çekti. Fare sırtında mışıl mışıl uyuyordu. Göl usul usul kıyıya vuruyordu.

Nazlı gözlerini kapamadan önce son bir kez aya baktı. "Yavaş da olsa geldim," diye fısıldadı. Ay da ona gülümsüyordu sanki.

Yeni kelimeler

bilge

Çok şey bilen, düşünceli ve akıllıca davranan.

lakap

Birine asıl adının dışında takılan, onu anlatan isim.

şenlik

Herkesin bir araya gelip sevinçle kutlama yaptığı toplantı.

yansıma

Su ya da ayna gibi parlak yüzeylerde görünen görüntü.

Masaldan sonra konuşalım

• Nazlı yavaş yürüdüğü için yolda neleri fark etti?
• Hayvanlar şenliği neden Nazlı'yı bekleyerek sürdürdüler?
• Sen hiç acele etmeyince güzel bir şey fark ettin mi?
• Sen ay şenliğine katılsaydın oraya ne götürür, neler yapardın?

Masal hakkında

Bu masal masaloku için yazıldı. Yavaşlığı bir eksiklik değil, farklı bir bakış olarak anlatıyor: Acele edenlerin kaçırdığı küçük ayrıntıları ve yardım bekleyenleri görmek. Ezop'un bilinen kaplumbağa masalından farklı olarak burada bir yarış yok; yolculuğun kendisi anlatılıyor.

Gece gökyüzüyle ilgili bir başka masal için Yıldızları Sayan Kız Masalı'nı okuyabilirsiniz.