Gölgesini Arayan Kedi Masalı

Turuncu kedi Tarçın bir akşam gölgesinin kaybolduğunu fark eder ve onu bulmak için bütün mahalleyi dolaşır. Bu masal, Tarçın'ın gölgesiyle ilgili öğrendiklerini anlatıyor.

Eski bir mahallenin taş döşeli sokağında, mavi kapılı bir evde Tarçın adında turuncu tüylü bir kedi yaşardı. Tarçın'ın en sevdiği şey, sabahları bahçe duvarının üstünde güneşlenmekti. Duvarın üstüne uzanır, gözlerini yarı kapar ve aşağıda, bahçenin taşlarına düşen gölgesini izlerdi.

Gölgesi onun en iyi oyun arkadaşıydı. Tarçın kuyruğunu sallayınca gölgesi de sallardı. Patisini kaldırınca gölgesi de kaldırırdı. Tarçın bazen ona saldırır gibi yapar, üstüne atlardı ama gölge hep bir adım ötesinde, hep tam altında kalırdı. Tarçın bu oyundan hiç sıkılmazdı.

Bir gün Tarçın, öğle vakti bahçede uyuyakaldı. Uyandığında gölgesine baktı ve şaşırdı. Gölgesi küçücük olmuştu, neredeyse ayaklarının altına saklanmıştı.

"Gölge, sana ne oldu?" diye sordu. "Neden bu kadar küçüldün?"

Gölge cevap vermedi. Gölgeler hiç konuşmazdı zaten.

Akşamüstü olunca Tarçın gölgesine yine baktı. Bu kez gölgesi upuzundu! Bahçenin bir ucundan öbür ucuna kadar uzanıyordu. Kulakları kapıya, kuyruğu çiçek saksısına değiyordu.

"Vay!" dedi Tarçın. "Şimdi de kocaman oldun! Ne tuhaf bir günsün sen."

Ama asıl şaşkınlık daha sonra geldi. Güneş batıp da akşam karanlığı çökünce Tarçın bahçeye çıktı ve gölgesini aradı. Yoktu. Sağına baktı, soluna baktı, arkasına döndü, hatta kendi etrafında dört kez fır döndü. Gölgesi hiçbir yerde yoktu.

"Gölgem kayboldu!" diye miyavladı Tarçın. "Gölgemi biri mi aldı?"

Tarçın hemen gölgesini aramaya koyuldu. Önce bahçe duvarının üstüne çıktı. Oradan sokağa baktı. Sokak loştu, kimse görünmüyordu. Duvardan atladı ve yandaki evin bahçesine geçti. Orada yaşlı köpek Paşa, kulübesinin önünde yatıyordu.

"Paşa amca," dedi Tarçın, "benim gölgemi gördün mü? Turuncu değil ama benim şeklimde. Kuyruklu, kulaklı."

Paşa tembelce bir gözünü açtı. "Gölge mi? Bu saatte kimsenin gölgesi olmaz ki, evlat. Benim de yok, bak."

Tarçın Paşa'nın altına baktı. Gerçekten de Paşa'nın gölgesi de yoktu!

"Seninki de mi kayboldu?" dedi Tarçın endişeyle. "Bu iş büyük. Bütün mahallenin gölgeleri kayboluyor olabilir!"

Paşa güldü ama Tarçın onu dinlemeden koşup gitti bile.

Bakkalın önündeki çöp kutusunun yanında iki serçe uyukluyordu. Tarçın onlara yaklaşınca serçeler uyanıp havalandılar ve elektrik telinin üstüne kondular.

"Kaçmayın, size bir şey yapmayacağım," dedi Tarçın. "Sadece gölgemi arıyorum. Gördünüz mü?"

Serçeler birbirlerine baktılar. "Gölgeler akşam olunca gider," dedi biri. "Sabah gelirler," dedi öbürü. Sonra ikisi birden başlarını kanatlarının altına sokup yeniden uyudular.

Tarçın biraz rahatladı ama tam anlamadı. Gölgeler gece nereye gidiyordu? Uyumaya mı? Ve neden sabah geri geliyorlardı?

Tam o sırada sokağın köşesindeki lamba yandı. Sarı, sıcak bir ışık kaldırıma döküldü. Tarçın ışığın altına doğru yürüdü ve birden durdu.

Kaldırımda, tam ayaklarının dibinde, bir gölge belirmişti! Kuyruklu, kulaklı, tam Tarçın'ın şeklinde.

"Gölgem!" diye sevinçle bağırdı. "Buradaymışsın!"

Gölgeye doğru atıldı. Ama ışıktan uzaklaşınca gölge yine silikleşti. Tarçın geri döndü, ışığa yaklaştı, gölge yine belirdi. Bir ileri, bir geri gitti. Gölge her defasında ışıkla birlikte geliyor, ışık azalınca soluyordu.

Tarçın oturdu ve bir süre düşündü. Sonra kuyruğunu sallayarak, sanki çok önemli bir bilmeceyi çözmüş gibi, kendi kendine konuştu:

"Anladım! Gölgem ışık olunca geliyor. Güneş tepedeyken küçülüyor, güneş alçalınca uzuyor. Işık hiç yoksa da ortadan kayboluyor. Demek ki gölgem hiç kaybolmamış. Sadece ışığı bekliyormuş."

Sokak lambasının üstünde oturan yaşlı bir güvercin onu duymuştu. "Aferin sana," dedi. "Gölgeyi ışık yapar, karanlık değil. Işık sana bir yerden vurduğunda, senin vücudun ışığın bir kısmını tutar, arkanda bir gölge kalır. Işık gidince gölge de dinlenmeye çekilir."

"Gölgeler de dinlenir mi?" diye sordu Tarçın.

Güvercin gülümsedi. "Bütün gün seninle oynamış. Bence çok yorulmuştur."

Tarçın biraz düşündü. Gerçekten de bütün gün gölgesiyle koşmuş, zıplamış, oyun oynamıştı. Kendisi de yorulmuştu. Patileri ağırlaşmış, gözleri kapanmak istiyordu. Demek ki gölgesi de onun gibi dinlenmeye çekilmişti, onu bırakıp gitmemişti.

Tarçın evine doğru yürüdü. Bu kez acele etmiyordu. Yol boyunca her lambanın altından geçtikçe gölgesi bir belirip bir kayboluyordu. Tarçın artık bundan korkmuyordu. Hatta her belirişinde ona "Merhaba" diyor, her kayboluşunda "İyi geceler" diyordu.

Mavi kapılı eve vardığında, gökyüzünde dolunay yükselmişti. Ay'ın gümüş ışığı bahçeye dökülüyordu. Tarçın bahçe duvarının dibine uzandı ve yanına baktı. Orada, soluk ama belirgin, ay ışığında beliren gölgesi yatıyordu.

"Bak sen," dedi Tarçın yumuşacık bir sesle. "Ay da sana ışık tuttu."

Gölge, Tarçın'ın yanında kıvrılmıştı. Tarçın patisini uzattı, gölgesi de patisini uzattı. İkisi yan yana, aynı şekilde kıvrıldılar.

Evin sahibi küçük Ela pencereden başını uzattı. "Tarçın, içeri gel. Uyku vakti," dedi.

Tarçın gerindi, esnedi ve içeri girdi. Ela'nın yatağının ayak ucuna kıvrıldı. Odanın gece lambası yanıyordu. Tarçın göz ucuyla yatağın örtüsüne baktı. Gölgesi oradaydı, onunla birlikte kıvrılmış.

Ela lambayı söndürdü. Oda karardı. Gölge yine kayboldu.

Ama Tarçın bu kez hiç endişelenmedi. Gözlerini kapadı ve mırıldandı: "İyi geceler, gölgem. Sabah güneşte görüşürüz."

Ve rüyasında, ikisi birlikte, sıcak bir bahçe duvarının üstünde güneşlendiler.

Yeni kelimeler

loş

Az ışıklı, yarı karanlık.

silikleşmek

Gittikçe belirsiz, zor görünür hâle gelmek.

dolunay

Ay'ın gökyüzünde tam bir daire gibi göründüğü zaman.

Masaldan sonra konuşalım

• Tarçın'ın gölgesi öğle vakti neden küçüktü, akşamüstü neden uzundu?
• Tarçın gölgesini nerede buldu?
• Sen de evde bir lambayla kendi gölgeni bulmayı dener misin?
• Gölgen bir gün konuşabilseydi sana ne söylerdi?

Masal hakkında

Bu masal masaloku için yazıldı. Gölgenin ışıkla oluştuğunu, güneşin konumuna göre kısalıp uzadığını çocukların gözlemleyebileceği basit bir dille anlatıyor. Masaldan sonra bir el feneriyle duvara gölge oyunları yapmak, uyku öncesi güzel ve sakin bir etkinlik olabilir.

Geceyi tanıyarak rahatlayan bir başka kahraman için Karanlıktan Korkan Tavşan Masalı'nı okuyabilirsiniz.