Aslan ile Fare Masalı

Koca bir aslan ile minicik bir fare arasında ne gibi bir dostluk olabilir ki? Ezop'un bu fablı, küçük görünenin büyük işler başarabileceğini anlatır.

Uzak bir savanda, sarı otların dalgalandığı geniş bir ovada güçlü bir aslan yaşarmış. Yelesi güneş gibi parlar, kükremesi ta uzaklardaki tepelerden yankı yaparmış. Ovadaki bütün hayvanlar ona saygı duyar, yanından geçerken seslerini alçaltırmış.

Sıcak bir öğleden sonra aslan, büyük bir ağacın gölgesinde uyuyormuş. Karnı tok, gözleri kapalı, kuyruğu arada bir kıpırdıyormuş. Tam o sırada küçük bir fare, yiyecek ararken oradan geçmiş. Telaşla koşarken aslanı fark etmemiş ve pıtı pıtı adımlarla onun koca burnunun üstünden geçivermiş.

Aslan bir anda uyanmış. Kocaman pençesini kaldırıp fareyi kuyruğundan yakalamış. "Kim cesaret eder benim uykumu bölmeye?" diye gürlemiş.

Fare korkudan titremiş, bıyıkları sallanmış. "Ne olur beni bağışla, ormanın kralı!" demiş incecik sesiyle. "Seni uyandırmak istemedim, gerçekten görmedim. Beni bırakırsan bu iyiliğini hiç unutmam. Belki bir gün ben de sana yardım ederim."

Aslan bunu duyunca öyle bir gülmüş ki yaprakları titremiş. "Sen mi? Bana mı yardım edeceksin? Avucumun içine sığan bir fare, ormanın kralına nasıl yardım eder?"

Ama farenin hâli aslanın hoşuna gitmiş. Pençesini açmış ve onu yere bırakmış. "Haydi git bakalım, küçük şey," demiş. "Bir dahaki sefere önüne bak."

Fare teşekkür üstüne teşekkür ederek koşup gitmiş.

Aslan ise yeniden başını patilerinin üstüne koymuş. "Bana yardım edecekmiş," diye mırıldanmış gülümseyerek. "Ne tatlı bir şaka." Ve az sonra yine derin bir uykuya dalmış.

Aradan günler geçmiş. Bir sabah aslan, ovanın kenarındaki ağaçlıkta dolaşırken avcıların kurduğu bir tuzağa yakalanmış. Ağaçların arasına gerilmiş kalın bir ağ, üstüne düşüp onu sımsıkı sarmış. Aslan çırpınmış, kükremiş, sağa sola atılmış. Ama ne kadar çabalarsa ağ o kadar dolanıyormuş. Sonunda yorgun düşmüş, çaresizce yere uzanmış ve bütün ovayı inleten bir kükreme koparmış.

Bu sesi uzaktaki küçük fare de duymuş. "Bu ses o aslanın sesi!" demiş. "Başı dertte olmalı." Hiç düşünmeden sesin geldiği yere koşmuş.

Otların arasından, taşların üstünden, köklerin altından geçmiş. Küçük kalbi güm güm atıyormuş ama durmamış. Sonunda ağaçlığa varmış ve aslanı görmüş.

Aslanı ağın içinde görünce hemen işe koyulmuş. "Korkma," demiş, "ben buradayım." Keskin dişleriyle ipleri tek tek kemirmeye başlamış. Bir ip, bir ip daha, bir ip daha... Çok uğraşmış ama hiç durmamış. Sonunda ağda kocaman bir delik açılmış ve aslan oradan kurtulup dışarı çıkmış.

Aslan silkinmiş, sonra minik fareye uzun uzun bakmış. "Sana gülmüştüm," demiş utanarak. "Senin gibi küçük birinin bana yardım edemeyeceğini sanmıştım. Ne kadar yanılmışım."

Fare gülümsemiş. "Sen bana iyilik yaptın, ben de sana yaptım. Dostluk böyle bir şey işte."

O günden sonra aslan ile fare, ovanın en tuhaf ama en sağlam dostları olmuşlar.

Yeni kelimeler

savan

Sıcak ülkelerde, uzun otlarla kaplı ve yer yer ağaçların bulunduğu geniş düzlük.

bağışlamak

Birinin yaptığı hatayı affetmek, ona ceza vermemek.

çaresiz

Bir sorundan kurtulmak için yapacak hiçbir şeyi kalmamış olan.

Masaldan sonra konuşalım

• Aslan fareyi neden bırakmaya karar verdi?
• Fare, aslanın sesini duyunca neden hemen koştu?
• Senden büyük birine yardım ettiğin hiç oldu mu?
• Sen fare olsaydın aslanı kurtarmak için başka ne yapabilirdin?

Masal hakkında

"Aslan ile Fare", Ezop'a mal edilen en tanınmış fabllardan biridir. Ezop'un Antik Yunan'da yaşamış bir masalcı olduğu anlatılır; ancak hayatına dair bilgiler kesin değildir ve ona bağlanan hikâyelerin hepsinin ona ait olduğu da bilinmez. Bu fabllar yüzyıllar boyunca dilden dile, kitaptan kitaba aktarılmıştır.

Fransız şair La Fontaine de 17. yüzyılda bu hikâyeyi kendi fabllarına almıştır. Türkçede de çocuk kitaplarında sıkça yer alan masal, iyiliğin karşılıksız kalmadığını ve kimseyi küçük görmemek gerektiğini anlatır. Büyüklüğün her zaman kazandırmadığını gösteren bir başka fabl için Kaplumbağa ile Tavşan Masalı'na göz atabilirsiniz.